Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcia prowansalskich willi, pomyślałam, że to nie dla mnie. Mieszkam w bloku z wielkiej płyty, gdzie sufit jest niski, a pokój dzienny ma ledwie dwadzieścia metrów. A jednak udało mi się przenieść ten sielski klimat do mojego mieszkania. Kluczem okazały się nie przestronne przestrzenie, a konkretne detale – lniane zasłony, które puszczają miękkie światło, i stare, sosnowe krzesła pomalowane na biało, z widocznym usłojeniem. Prowansja to przede wszystkim atmosfera, nie powierzchnia. Na małym metrażu trzeba tylko uważniej dobierać meble, żeby nie przytłoczyły wnętrza. Zamiast wielkiego, ciemnego kredensu postawiłam na niski, bielony komód, który nie zabiera przestrzeni, a daje mnóstwo uroku.
Prawdziwym wyzwaniem okazało się miejsce do spania dla gości. W prowansalskim salonie nie chciałam stawiać rozkładanej kanapy, która wygląda jak z biura. Znalazłam jednak świetne rozwiązanie – kanapa z funkcją spania w odcieniu bladą lawendy, z tapicerka welurowa. Brzmi to może zbyt elegancko, ale welur w jasnym kolorze dodaje wnętrzu miękkości i przytulności, a przy tym jest praktyczny – łatwo go odświeżyć. Gdy goście przyjeżdżają, rozkładam ją w kilka sekund, a w ciągu dnia służy jako wygodne siedzisko do czytania. Ważne, żeby taka kanapa miała porządny mechanizm DL, inaczej po nocy wszyscy narzekają na bolące plecy. Sprawdziłam to na własnej skórze, dosłownie.
Sypialnia w stylu prowansalskim to dla mnie przede wszystkim łóżko z pojemnikiem na pościel. W bloku każdy centymetr jest na wagę złota, a ja nie mam osobnej szafy na kołdry i poduszki. Wybrałam model z sosny, bielony pędzlem, z delikatnie frezowanym zagłówkiem. Rama jest masywna, ale dzięki jasnemu wykończeniu nie przytłacza. Pod spodem mieści się ogromny schowek, gdzie chowam letnie koce i zapasowe prześcieradła. Do tego stelaz listwowy – to niby detal, ale bez niego materac szybko straci sprężystość. U siebie położyłam materac piankowy o grubości 16 cm, który idealnie dopasowuje się do ciała. W prowansalskiej sypialni liczy się też faktura – len, bawełna, delikatne koronki na poduszkach.
Kuchnia w bloku to zazwyczaj kilka metrów kwadratowych, ale i tu można dodać prowansalski akcent. Odstawiłam plastikowe pojemniki i postawiłam na otwarte półki z glinianymi dzbankami i ceramicznymi misami w kolorze lawendy i zgniecionego bzu. Zrezygnowałam z górnych szafek na rzecz lekkich, drewnianych listew, które udają belki stropowe. Na parapecie stoją zioła w glinianych doniczkach – tymianek, rozmaryn i mięta. Pachną obłędnie, a do tego zawsze mam coś świeżego do herbaty. Wprawdzie blat z konglomeratu to nie dębowa deska z prowansalskiej farmy, ale dodałam lnianą serwetkę w drobne kwiatki i wszystko zyskało lekkość. Nawet zmywarka schowana za frontem z frezowanymi panelami wygląda jak stary kredens.
Największym problemem przy urządzaniu małego wnętrza w stylu prowansalskim jest przechowywanie. Gdzie schować buty zimą, gdzie odłożyć walizkę? Postawiłam na wersalka w pokoju gościnnym, która ma dodatkową szufladę na bieliznę. To mebel, który często bywa niedoceniany, a w prowansalskim wydaniu – z delikatnie zaokrąglonym oparciem i płócienną tapicerką w kolorze écru – wygląda jak z francuskiego wiejskiego domu. Pod nią mieści się pościel, ręczniki, a nawet letnie ubrania. Dzięki temu nie muszę trzymać rzeczy w kartonach pod łóżkiem. Wersalka ma też tę zaletę, że w ciągu dnia służy jako kanapa dla domowników, a wieczorem rozkłada się w wygodne łóżko.
Oświetlenie w prowansalskim wnętrzu to osobna historia. Nie używam górnego halogenu, tylko stawiam na kilka źródeł światła – kinkiet z matowego szkła, stojącą lampę z abażurem w kolorze kości słoniowej i świece w metalowych lampionach. To tworzy ten charakterystyczny, ciepły półmrok. W sypialni nad łóżkiem wisi mały żyrandol z kutego żelaza, który kupiłam na targu staroci. Kosztował grosze, a daje mnóstwo uroku. Ważne, żeby żarówki miały ciepłą barwę – zimne światło zabija cały prowansalski klimat. Nawet w przedpokoju, gdzie przestrzeń jest wąska, postawiłam na małą komódkę z lustrem w ażurowej ramie i dwie świece zapachowe o zapachu lawendy.
Na koniec dodam, że prowansalski styl w bloku to przede wszystkim umiar. Nie każda powierzchnia musi być obwieszona koronkami, nie każdy mebel musi mieć przetarcia. Wystarczy kilka kluczowych elementów – lniane tekstylia, bielone drewno, delikatne kwiatowe motywy. I jedno niepisane prawo: wszystko ma być używane, a nie stać tylko dla ozdoby. Gdy znajomi wchodzą do mojego mieszkania, mówią, że czują się jak na wakacjach w Prowansji. A przecież to tylko dwudziestoparometrowy pokój z oknem na blokowisko. Sekret tkwi w tym, żeby nie udawać, że mieszkamy w willi, tylko mą to, co naprawdę kochamy, i dopasować do naszej codzienności.
Should you loved this post along with you would want to receive details regarding Wchodząc w Stylistykawnetrz i implore you to go to the page.
Tags: wnętrza w stylu rustykalnym